و مبارزه مىكند ، ولى آن كس كه مالش را در راه خدا مىدهد و از مال حرام پرهيز مىكند ، كسى است كه از بخشيدن مال خود بهره مىبرد . « فَأَمَّا مَنْ أَعْطى وَ اتَّقى - پس آن كس كه ببخشد و پرهيزگار باشد . » با كسى تفاوت دارد كه مىبخشد و منت مىگذارد ، يا از چيزى مىبخشد كه از مردم دزديده است ، يا فاسدترين چيزى را كه دارد انفاق مىكند ، يا آن را در غير محل خود و به مدّاحان و چاپلوسان نسبت به خودش مىبخشد ، يا هدفش از بخشيدن مال ريا و شهرت پيدا كردن به نيكى و مسلط شدن بر مستضعفان است . چنين عملى از او پذيرفته نمىشود ، بدان سبب كه خدا گفته است : « إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ - خدا از پرهيزگاران مىپذيرد » ، بلكه اين بخشش و بالى براى او در روز باز پسين است و در دنيا نيز تنگى و دشوارى براى او فراهم مىآورد . [ 6 ] چه چيز است كه تلاش آدمى و بخشش او را مورد پسند خدا قرار مىدهد ؟ ايمان به خدا و تصديق به رسالتها و رسولهاى او . « وَ صَدَّقَ بِالْحُسْنى - و آنچه را كه نيك است تصديق مىكند . » چه ايمان به خدا وجههء نظر انسان را محدود مىكند ، پس آن كه به مسجد مىشتابد با آن كه به محل لهو و لعب مىشتابد يكسان نيست ! و سپس كسانى هستند كه قصد رفتن به مسجد دارند ولى راه آن را نمىدانند ، و آن كس كه راههاى سالم را به ما معرفى مىكند ، تا بتوانيم خود را به آن جا كه خيرات و نيكيها است برسانيم ، پيامبر است ، و هر كس پيامبران را تكذيب كند ، راه را گم كرده است ، و همچون كسى است كه قصد مكه دارد ، و / 151 با گم كردن راه سر از يمن بيرون مىآورد . به همين سبب « رسالت » با لفظ « حسنى » خوانده شده ، كه ما را به نيكوترين راه براى رسيدن به بهترين هدف هدايت مىكند . و در حديث مأثور از رسول اللَّه - صلى اللَّه عليه و آله - آمده است كه گفت : « هيچ روزى خورشيد غروب نمىكند مگر آن كه در دو كنار آن دو فرشته